Jest sobota wieczór

„Jest sobota wieczór, pierwszy dzień grudnia 1945 roku. Do mieszkania rolnika Józefa Sikorskiego przybywają czterej żołnierze w mundurach KBW. W kuchni przyjmuje ich żona
1siedemnastoletnia córka gospodarza.
— Gdzie jest Józef Sikorski
Zaniepokojone kobiety odsyłają żołnierzy do małżeństwa Michalskich, gdzie tego wieczora udał się w odwiedziny gospodarz.
Tej nocy kobiety nie mogą zasnąć. Najpierw przez kilka godzin czekają. Potem córka udaje się do Michalskich. Pyta o ojca. Tam otrzymuje odpowiedź, że ojca zabrali żołnierze, ale nie wiadomo dokąd.
Już o świcie młoda Sikorska udaje się na milicję. Milicjanci wzruszają ramionami. Idzie więc do budynku UB. Otrzymuje odpowiedź, że nikt tu ojca nie widział, nikt go zresztą nie wzywał.
Wraca do domu. Drogę zastępuje jej parobek ojca. Okazuje się. że ojciec już jest w domu, ale nie wolno o tym nikomu mówić.
Otwiera drzwi i dostrzega ojca mocno zmienionego na twarzy. W takim stanie nigdy go dotychczas nie widziała.
— Córko! — odezwał się ojciec bezbarwnym głosem. — Przywitaj się ze mną, bo wróciłem z tamtego świata!
Zabrzmiało to nad wyraz teatralnie, ale dramat, jaki przeżył Sikorski minionej nocy pozwala na zrozumienie jego stanu duchowego.“(9)